همه چیز دور و بر یک بغل ساده میچرخید. حتا زندگی.

عکسشو دیدم. یهو با خودم گفتم چقد وحشیانه دلم میخاد که بتونم بغلش کنم. و بعد دیدم که این بغل کردن چقد چیز ساده ای هست ولی برای من چقد بزرگه. و چقدر دور از دسترس. و فهمیدم که چقد چیز هایی که غیر ممکن میدونیم چیز های ساده ای هستن. و صد البته سختبهدستآمدنی. مگه چقد سخته که یکیو بغل کنی ؟! ولی اونی که دوسش داری رو نمیتونی بغل کنی. ولی چقد حس خوبی هست اونی که دوسش داری رو بغل کنی. فک کردم منو نگاه کنه و اروم باشه و اونم بخاد من بغلش کنم. چقد همه چی به شکل غیرقابل باوری قشنگ میشه. نه ؟!